Een portret klopt pas als de camera niet meer bestaat. Dat laat zich niet haasten. Ik blijf, ik praat, ik wacht, en ergens tussen twee zinnen door zakken de schouders en kijkt iemand me aan zoals hij werkelijk is. Dat is de foto die ik zoek. Niet de mooiste, maar de meest ware.

​

Soms zit een mens niet in één beeld maar in een reeks. Een handeling die terugkeert, een blik die je pas de tweede keer opvalt, een plek die langzaam betekenis krijgt. In een fotoverhaal bouw ik dat op, beeld na beeld, zodat je aan het eind iemand kent die je aan het begin alleen maar zag.

Het werkt het sterkst als er ruimte is. Een serie, een expositie, een boek, iets waar je even in mag verdwijnen. Daar komt mijn manier van kijken tot zijn recht, omdat er tijd is om echt binnen te komen bij wie of wat ik fotografeer.

​

Het is dezelfde blik als in mijn documentaires, alleen stiller. Geen geluid, geen beweging, alleen het ene moment dat blijft hangen.

​

Zoek je iemand voor een portret, een fotoverhaal of een langer project? Vertel me wie of wat je voor ogen hebt, dan denk ik met je mee wat het kan worden.