documentary filmmaker
Zonder verhalen verliezen we ons zicht op wie we zijn. Over de kaalslag bij de publieke omroep en waarom dat ons allemaal aangaat. Ik ben maker. Ik heb voor veel omroepen in Nederland documentaires en films gemaakt. Niet uit opportunisme, maar omdat ik geloof in wat de publieke omroep zou moeten zijn: een plek waar verhalen verteld mogen worden die elders niet passen. Geen algoritme, geen formatdenken, geen “wat scoort”. Gewoon: mensen, ideeën, werelden. Kijken naar de wereld zoals die écht is, of zoals die zou kunnen zijn. En daarom maak ik me zorgen. Met de nieuwe bezuinigingen bij de NPO gaat er structureel iets kapot. Het is niet zomaar een kleinere begroting; het breekt juist af waar de publieke omroep het meest waardevol is: diversiteit, diepgang en risico. Bij de EO, waar ik de film My Generation maakte, verdwijnen vanaf 2027 alle fictieprogramma’s en alle documentaires. Gewoon, weg. Verhalen over geloof, identiteit, menselijkheid, zijn daar straks niet meer mogelijk. Eerder maakte ik de documentaire Zie je me, hoor je me (uitgezonden door HUMAN). Die film won een Gouden Kalf. Niet omdat hij veilig was, maar juist omdat hij iets durfde te zeggen, tegen de stroom in. Precies dat soort verhalen komen nu als eerste in de gevarenzone. En nee, ik schrijf dit niet omdat ik bang ben voor mijn eigen portemonnee. Ik werk, ik verdien, ik draai door. Maar jonge makers? Nieuwe stemmen? Mensen die nu ergens op een zolderkamer zitten met een verhaal dat niet in een standaardformat past? Voor hen wordt de ruimte steeds kleiner. Schrap fictie en documentaire, en je schrapt een van de weinige plekken waar we als samenleving nog mogen zoeken, falen, twijfelen en groeien, zonder oordeel. Wat overblijft is vooral veilig entertainment. Programma’s die “lekker wegkijken”. Die het goed doen in de lijstjes. Die niemand pijn doen. Maar die ook zelden iets losmaken wat je niet al kende. Zelden schuren. Zelden je blik echt kantelen. Verhalen, fictie, documentaires, kritische programma’s zijn geen luxeproduct. Het zijn geen franje voor erbij, voor als er toevallig geld over is. Ze zijn de manier waarop we onszelf leren kennen. Ze laten ons nadenken, vragen stellen, onze blik verruimen. Ze laten ons herkennen in de ander, juist als die ander ver van ons af lijkt te staan. Als die plekken verdwijnen, verarmen we. Niet alleen onze mediaconsumptie, maar ons collectieve geheugen. Onze nieuwsgierigheid. Onze mogelijkheid om ongemerkt te veranderen: zachter, harder, milder, brutaler, bewuster. Want wat gebeurt er met een samenleving die zichzelf alleen nog in de spiegel ziet via formats die moeten scoren? Waar twijfel, nuance en ongemak uit het beeld worden gemonteerd omdat ze “te moeilijk” zijn? We worden platter. Voorzichtiger en meer voorspelbaar We horen alleen nog wat we al weten. We zien alleen nog wie we al kennen. Dit gaat dus niet alleen over makers, redacties of omroepen. Dit gaat over ons allemaal. Over de vraag: Willen we een publieke omroep die ons alleen vermaakt? Of één die ons ook uitdaagt, ontregelt, raakt en aan het denken zet? Als we nu accepteren dat juist de risicovolle, diepgravende en eigenzinnige verhalen verdwijnen, verliezen we meer dan een paar programma’s in de gids. Dan verliezen we langzaam het vermogen om op een andere manier naar onszelf te kijken. En dat is precies wat we niet moeten willen.
Nieuwste film
Lange films
My Generation Wie zegt dat 70 jaar oud is? Het rockkoor My Generation bewijst het tegendeel. My Generation is een koor speciaal opgericht voor senioren. Het koor belichaamt een krachtige boodschap: kom achter de geraniums vandaan en geniet van het leven. In de documentaire My Generation wordt het koor gevolgd op weg naar hun grootste optreden ooit: het openen van hét rockfestival van Nederland: De Zwarte Cross. Het koor bestaat uit een unieke groep senioren van verschillende culturen en achtergronden. Zij besloten vijf jaar geleden een rockkoor te vormen. Inmiddels is het koor uitgegroeid tot een hechte groep van 32 leden. Terwijl de ouderdom langzaam hun lijven en levens insijpelt, vinden ze houvast bij elkaar en in het zingen, hoe krakend vals het soms ook klinkt. Kijk "My Generation" op NPOdoc via deze link: https://www.npodoc.nl/documentaires/2024/10/my-generation.html
Volgens Protocol (According to protocol) Steeds vaker gaan er geluiden op dat de zorg verzakelijkt en dat de druk op medewerkers in de zorg te groot wordt. In 'Volgens protocol' zien we verpleegkundigen in meldkamer van 112 wier werk ingrijpend veranderd is door een de invoering van een nieuw protocol. Centralisten in de meldkamer worden dagelijks geconfronteerd met heftige gebeurtenissen. Ze moeten ondertussen ook scoren en punten halen. Regisseur Anne-Marieke Graafmans legt de hoge druk vast waaronder men werkt in de meldkamer. Ze doet tevens verslag van de protocollen die door bezuinigingen zijn gemotiveerd en de mankementen die deze protocollen met zich meebrengen. Kijk Volgens Protocol op NPOdoc via deze link: https://www.npodoc.nl/documentaires/2015/04/volgens-protocol.html
Wibi Soerjadi. Wibi Soerjadi geldt al ruim twintig jaar als een virtuoos concertpianist, maar ook kleeft aan hem het imago van excentrieke bekende Nederlander. In werkelijkheid is Wibi een pianist en componist, op zoek naar muzikale vernieuwing en tegelijkertijd een zoon die worstelt met het afscheid van zijn vader die langzaam in vergetelheid wegglijdt. Kijk Wibi op NPOdoc via deze link: https://www.npodoc.nl/speel~AT_300019044~wibi-soerjadi-close-up~.html
Roze Wolk Iedereen zegt dat je zweeft op een roze wolk als je kind net geboren is. Maar wat als deze wolk niet roze is, maar pikzwart? De docu Roze Wolk probeert dit persoonlijke, kwetsbare en pijnlijke proces bespreekbaar te maken. Roze wolk is niet meer te zien op NPO doc. Neem contact met mij op indien u een vertoningsversie wil gebruiken.
Zie je me, hoor je me Documentaire over een verzorgingstehuis dat tijdens de eerste coronagolf in maart 2020 wordt afgesloten. Via beeldbellen onderhouden bewoners, zorgmedewerkers en familie alsnog contact. Tijdens de eerste coronagolf in maart 2020 werden verpleeghuizen in Nederland hermetisch afgesloten. Zo ook Het Hendrickszhuys in Amsterdam. De bezoekjes van geliefden waar bewoners reikhalzend naar uitkeken, werden verboden. De manager moest vanwege haar kwetsbare gezondheid vanuit huis werken. Via een zelfgebouwde 'Skypekar' konden bewoners en zorgpersoneel op een veilige manier contact houden met de buitenwereld. Via deze intieme videogesprekken biedt deze korte documentaire een unieke inkijk in een verpleeghuis tijdens de zware eerste coronagolf. Kijk Zie je me Hoor je me hier op NPOdoc via deze link: https://www.npodoc.nl/documentaires/2020/12/zie-je-me-hoor-je-me.html
Korte films
Alles is gezegd Wim is volledig verlamd en totaal afhankelijk van de mensen om hem heen. Wanneer zijn vrouw een weekend weg is nemen zijn drie zoons de zorg over. Voor het eerst in lange tijd zijn ze geheel op elkaar aangewezen. Kijk Alles is Gezegd via deze link op NPOdoc: https://www.npodoc.nl/documentaires/2014/10/Alles-is-gezegd.html
Als ik jou niet had Korte documentaire over twee oudere Amsterdammers die beiden een kind hebben verloren. Onderweg in hun roestige camper zoeken ze warmte bij elkaar en gezelligheid bij vrienden en bekenden. Kijk, Als ik jou niet had via onderstaande link: https://www.youtube.com/watch?v=7rU9edkCrwY
Lieve Anne-Marieke laat zien hoe een persoonlijke liefdesbrief, voorgelezen in de ijskoude februariwind op een pontje in Amsterdam, hartverwarmende emoties losweekt bij onbekende voorbijgangers. De uiteenlopende reacties laten zien hoe de liefde ons allemaal verbindt en boeit. Een film over hoe we onszelf herkennen in het universele van de liefde en verder gaat dan een ego document. kijk Lieve Anne-Marieke op VPRO exclusief via onderstaande link: https://www.vpro.nl/speel~WO_VPRO_026702~lieve-anne-marieke-npo-doc-exclusief~.html
Series
Dochters
De serie geeft een kijkje in het leven en dilemma’s van opgroeiende meisjes en de manier waarop hun moeders daarmee omgaan. Moeders en dochters in verschillende leeftijdscategorieën hebben elkaar drie maanden gefilmd. De serie is geproduceerd door Wefilm en geregisseerd door Anne-Marieke Graafmans. ‘De hoofdrolspelers doen zelf ook het camerawerk’, zegt Marnix Laurs, Directeur Content van KPN. ‘Dat maakt de serie uniek. Ik ben ongelooflijk trots op het mooie eindresultaat.’ ‘Dochters is een vernieuwende manier om moeder-dochter relaties in beeld te brengen. Deze aanpak is gekozen omdat niemand dichterbij het gezinsleven komt dan zijzelf’, aldus Bas Welling, mede-oprichter van Wefilm. De serie volgt bijvoorbeeld Emma (12) die op het punt staat naar de middelbare school te gaan. Maar ook de puberperikelen tussen Aisha (17) en haar moeder Marleen en de negentienjarige Tara die op kamers gaat wonen. Het zijn kleine en grote verhalen met grappige en verdrietige momenten in onthullende dubbelportretten.
aflevering 1: Dit is mijn moeder
aflevering 4: Is dit normaal voor jullie leeftijd?
aflevering 2: Zuipen, naar de klote, nooit meer naar huis
aflevering 5: De zalige liefdeslijn
aflevering 3: Vroeger was het veel makkelijker
aflevering 6: Hoe heeft dit ooit zo kunnen lopen
Work in progress
